Beijing Breakfast

De comeback - update

2010-09-30T13:34:00.002+08:00

Zo gezegd zo gedaan, gisteren ben ik terug aangekomen in Belgie. Het goeie nieuws is dat eergisteren (dinsdag) voormiddag (Peking tijd) het verlossende telefoontje van de ambassade is toegekomen. Net een dag voordat ik naar Belgie ben vertrokken. Dus, volgende zondag ga ik 'er oppikken op zaventem, wat daarachter volgt (en waar we gaan kamperen) da zullen we dan wel zien.

Merci aan allemaal die op 1 of andere manier hebben geholpen.

De grote terugkeer

2010-09-21T11:26:00.005+08:00

De volgende dingen zijn ondertussen afgehandeld:

-> Alle planning voor de verhuis. Het papierwerk voor de verzekering is net afgehandeld, zaterdag komen ze inpakken.
-> Een kastje, paar schilderijen en een bed gekocht om mijn container tot de nok gevuld te krijgen.
-> appartement onderverhuurd met toestemming van den huisbaas
-> mijn vliegtuigticket: 29 september, Finnair. Aankomst Zaventem: 19:00
-> afscheidsfeestje op z'n Chinees.
-> een reeks illegale DVD's op harddisk gecopieerd

Nog te doen:
-> Afscheidsfeestje op z'n westers.
-> Selecteren wat we meepakken op de vlieger en wat met de boot komt
-> nog 1 of 2 kostuums kopen.
-> slot van mijn fiets doorzagen (het sleutelke is namelijk afgebroken en er zit nog een stuk sleutel in het slot)
-> bankrekening plunderen & telefoonabo opzeggen
-> DVD's weggeven
-> de was en den afwas
-> frigo leegeten
-> ticket voor Sien (zie hieronder)

Waar zitten we nog mee in de knoop:
-> Dienst vreemdelingenzaken in Brussel is er nog altijd niet toegekomen om Sien haar visum goed te keuren. Na de visumaanvraag gedaan te hebben half juni, rekeninghoudend met een gemiddelde behandelingstermijn van 40 dagen (zoals vermeld op de site van dienst vreemdelingenzaken), hebben we 14 weken later nog altijd geen uitspraak. Op de site waar je dat kan nazien staat nog altijd 'in behandeling'.

Tot binnenkort!

De trein is altijd een beetje varen

2010-09-06T12:02:00.002+08:00

Na een maandje reizen zijn er uiteraard heel wat reisverhalen te vertellen. Een ervan betreft de treinrit Sanya -> Guanzhou.

View Larger Map

Zoals je kan zien op dit kaartje is Sanya gelegen op Hainan eiland, een iet-wat tropisch eiland in het uiterste zuiden van China.
Nu om met de trein van een eiland naar het vasteland te raken zijn er enkele praktische oplossingen. Natte-vinger werk en een slecht gedetailleerde wereldkaart bewijzen duidelijk dat de afstand tussen Haikou in Hainan en het Chinese vasteland wat minder ver is dan de afstand tussen Dover en Calais. Een tunnel lijkt me de logische oplossing.
Maar Chinezen zouden geen Chinezen zijn als ze niet zouden willen bewijzen dat het ook anders en zotter kan. Waarom zou je de trein niet op de boot zetten en gewoon naar de overkant varen?
Zo gezegd, zo gedaan. Wanneer de trein aan het water aankomt, wordt hij in stukken gesplitst, de stukken (met passagiers erin) 1 voor 1 de boot op geduwd, de wielen eraf gehaald en vastgemaakt. Een proces dat toch wel een dik halfuur heeft geduurd.
Eens aan de overkant aangekomen wordt alles in omgekeerde volgorde gedaan en de trein bolt rustig voort richting Guanzhou.

Op weg

2010-07-30T08:28:00.002+08:00

Tegen de tijd dat je dit leest zijn wij op reis vertrokken. Deze trip zal ons van zuid naar noord door centraal-oost china brengen met de volgende geplande stopplaatsen:

Sanya
Hong Kong
Macau
Guilin (en Yangshou)
ZhengJiaJie (eventueel via Changsha)
Nanjing (eventueel via Wuhan)
Shanghai
Hangzhou
De gele berg en/or Jiuhuashan (een andere heilige berg)
Qingdao
Qufu en Taishan (de berg Tai)

Nu is het zo dat er aan de zuidkust tyfoons zijn en de helft van centraal-zuid China met overstromingen te kampen heeft (Guilin, Changsha, Wuhan). We zullen zien hoe ver we geraken.

Zandsculpturen

2010-06-30T16:59:00.003+08:00

Zat hier nog in mijn te-publiceren lijst.

Traditionele Chinese (http://www.tudou.com/programs/view/YMe7cJuF6vI/) en wat meer moderne (http://v.youku.com/v_show/id_XMTUwNTgwODcy.html) verhalen verteld in zandkastelen.

Ost trifft West

2010-06-27T22:31:00.002+08:00

Een paar jaar geleden had ik al eens het boekske gezien van een exibitie georganiseerd door een Chinese kunstenaar die in Duitsland woont. Het interessante is dat zowel de Europeanen die in China wonen als de Chinezen die vertrouwd zijn met de Chinese cultuur alles wat Liu Yang voorstelt volledig beamen.
Nu kom ik vandaag toevallig een elektronische versie van dat boekske tegen op het internet. Geniet ervan.

Understanding Cultural Differences between eastern and western societies

View more presentations from anexastihor.

De meisjes van de lift

2010-06-13T12:41:00.002+08:00

In de reeks 'Hoe help ik 1,5 miljard Chinezen aan een job': De Liftbediende.

Het apartementsgebouw waar ik sinds enkele maanden woon is niet echt zo groot (relatief gesproken dan). Per gebouw zijn er niet meer dan 20 vloeren met een stuk of 8 apartementen per vloer. Laat ons zeggen zo'n 300 man per gebouw.
Voor deze 300 man zijn er 2 liften beschikbaar. Dat is inderdaad genoeg.
1 van de liften is tussen 6 uur 's morgends en middernacht permanent bemand door 'het meisje van de lift' (misschien moet ik eens vragen wat haar naam is). Beter gezegd: 'de 2 meisjes van de lift', in feite zijn er twee meisjes, 1 van de twee is er bijna permanent, de andere is er maar af en toe. Ik vermoed dat ze in shiften werken, het ene meisje zowel 's morgens als 's avonds, het andere 's middags wanneer ik er meestal niet ben.
En wat is haar job? Inderdaad, op het juiste knopje duwen telkens er iemand in de lift stapt. Dat is alles. De volle 100% van de jobdescriptie.
Voor de rest heeft ze een stoel in de lift, een mp3 spelerke, en wat tijdschriften. En uiteraard een kantoor van 2 vierkante meter met 20 knopkes.

Liftmeisjes vind je overal in de grote steden van China. De eerste keer dat je ze ziet voel je je wat raar, de eerste keer dat je in een gebouw woont waar er zo 1ntje is voel je je nog veel ongemakkelijker. Je zou denken dat je daar gewend aan wordt, maar nee. Telkens ik de lift pak voel ik medelijden met wat sommige mensen moeten doen om een kommeke rijst te verdienen.

BP Spills Coffee

2010-06-13T12:36:00.002+08:00

Van UCBComedy.com

Nagelhuisjes

2010-05-16T10:06:00.005+08:00

Naar jaarlijkse traditie wordt het in de aanloop naar de 4de juni alsmaar moeilijker om op het Internet te raken. Dit jaar hebben de Chinezen hebben duidelijk hun campagne tegen staatsgevaarlijke blogs - als het mijne - opgedreven. Nieuwe TOR bridges worden nu binnen de halve dag onschadelijk gemaakt.
Maar het mag alweer niet baten. Waar een wil is is een weg, en zoals je ziet slaag ik er nog af en toe in om de Internetpolitie te snel af te zijn. (maar soms is het wel lastig) Dit fotootje kom je tegenwoordig wel eens tegen op Chinese forum-sites. In regel blijft het er maar enkele minuten staan. (genoeg opdat een miljoen mensen zich er vragen bij stellen)

Maar goed, het onderwerp van de dag: De nagelhuisjes.
De simpele definitie van een nagelhuis (een letterlijke vertaling van 钉子户) is een huisje dat in de weg staat voor een of ander ambitieus project en waar de eigenaar weigert zijn huisje te verlaten.
Het meest bekende nagelhuisje is wel hetgene waarvan de eigenaar enkele jaren geleden nationale faam bereikte door als enige te overleven in een gigantische bouwput in de stad Chongqing. Een klein overzicht zegt misschien meer.

In de woonkazerne waar ik tot voor kort woonde stond er ook zo'n nagelhuisje, doch, aangezien dit vlak aan het straat stond heeft men dat 'opgelost' door er een gigantisch houten reclamebord voor te zetten met een klein deurtje in. Ergens begin vorig jaar is het huisje dan toch afgebroken. Laat ons hopen na een goede overeenkomst met de eigenaar.

Recentelijk is er een nieuw nagelhuisje aan de oppervlakte gekomen. Er is hier vlak bij mijn woonst een straat waar het altijd file is. Sinds een maand geleden heeft men die straat ge-upgraded van 2 rijstroken naar 6 rijstroken. Doch, de file is absoluut niet opgelost, de bottleneck is een nagelhuisje. (Er huist een sympathieke fiets-reparatie-man in dat huisje, ik ben er onlangs mijn platte band gaan oplappen).
Hoe dat het komt dat dit huisje kan overleven begrijp ik niet echt. Wanneer ze een schoppingcenter bouwen en je wil niet uit je huis, dan hadden ze inderdaad maar wat meer geld moeten geven voor je huizen. (nota: eerst proberen ze de oorspronkelijke bewoners uit te kopen, als dat niet lukt volgen dikwijls de knokploegen. De -omgekochte- overheid knijpt wel een oogje dicht.) Deze keer echter is het 'den openbare weg' waarvoor het huisje moet wijken. Aangezien eigendomsrecht nog altijd niet volledig bestaat in China, vind ik het wel straf dat er geen onteigeningsprocedure is voor dit nagelhuisje.

View Larger Map

Legende: ten zuid-westen van het kruispunt zie je het nagelhuisje (net ten zuiden van de pijl). De twee huisjes met rood dak zijn ondertussen verdwenen.
De rest van de weg in zuid-westelijke richting is sinds kort volledig ge-upgrade tot 3 rijstroken aan elke kant. (deze foto is genomen waneer de werken bezig waren. Enkele honderden meters ten zuidwesten van het kruispunt is met aan het werk)

Het kleine witte konijn

2010-05-02T22:28:00.004+08:00

Laten we even wat dieper ingaan op onderstaande blogpost. Zoals gezegd, de les na de middag is volledig toegespitst op het lezen en schrijven. Nu, de lerares start de les altijd met ons een mop te doen ontcijferen. Een mop over het kleine witte konijn - een konijn waar honderden moppen moeten over bestaan... Chinese humor, je moet er voor zijn.

Komt ie: (het is normaal dat je de man van de winkel aanspreekt met 'baas')

Het kleine witte konijn en de wortel.

Op een dag ging het kleine witte konijn naar de winkel en vraagt aan de baas van de winkel: "Baas, heb jij wortels?"
De baas shudt het hoofd en zegt: "Geen wortels"
De baas heeft zijn zin nog maar net beeindigt en het kleine witte konijn is er vandoor met een woosh...

De tweede dag ging het kleine witte konijn opnieuw naar de winkel en vraagt aan de baas: "Baas, heb jij wortels?"
De baas wordt een beetje kwaad, shudt het hoofd en zegt: "Geen wortels"
Het kleine witte konijn gaat er vandoor met een woosh...

De derde dag gaat het kleine witte konijn opnieuw naar de winkel en vraagt aan de baas: "Baas, heb jij wortels?"
De baas snauwt naar het konijn: "Nee, ik heb geen wortels! Als je me nog 1 keer naar wortels vraagt, pak ik een tang en trek ik al je tanden eruit!"
Het kleine witte konijn gaat er vandoor met een woosh...

De vierde dag gaaat het kleine witte konijn opnieuw naar de winkel en vraagt aan de baas: "Baas, heb jij een tang?"
De baas antwoordt: "Geen tang"
Waarop het konijn vraagt: "Baas, heb jij wortels?"

知识改变命运

2010-05-02T10:05:00.004+08:00

Zoals je misschien wel al weet, heb ik onlangs besloten om een 6 maand durende pauze in te lassen en me volledig op de Chinese taal te storten.

De proloog is gereden. Ik ben begonnen aan een Chinese cursus van 30 uur per week. Anders gezegd, alle dagen van 9:00 tot 15:30. In de voormiddag vooral gramaire en vocabulaire; in de namiddag lezen en schrijven.
Degenen die mij wat kennen, weten best dat ik tijdens mijn studententijd niet al mijn dagen in Leuven heb gevuld met keihard studeren. Nu is't wel wat anders. Ten eerste draait die school de vijs goed aan (huiswerk, een presentatie geven, een opstelleke schrijven, ...). De klasjes worden ingedeeld per niveau en bewust klein gehouden (ik zit in een klas met 3 andere studenten in de voormiddag, 2 andere studenten in de namiddag). Ten tweede, 't is niet de bedoeling om er achteraf niks aan over te houden; het kost tenslotte veel geld.

Maar enfin, den eerste kol is beklommen (81% op mijn eerste examen) en we zitten nog goed in het peleton. De moral is tip-top, dus dan voel je de verzuring in de benen wat minder.

Wat eigenlijk wel cool is, is dat je in die school met allemaal verschillende mensen bij mekaar zit. Er zijn jonge studenten (onder meer studenten Sinologie die niet meekunnen met de Chinese les in hun land en naar hier komen voor het wat bij te schaven), twintigers, dertigers en veertigers die al een tijd in China wonen en op loopbaanonderbreking of iets dergelijks zijn; en zelfs een gepensioneerde Ierse. Om een duistere reden bijna uitsluitend Europeanen. Nog geen Amerikanen, Canadezen of Australiers tegengekomen. De Japanners en Koreanen studeren in hun eigen talen...

De post

2010-04-24T10:37:00.008+08:00

Iets waardat behoorlijk weinig op het Internet over te vinden is, maar toch een behoorlijk interessant onderwerp: de Chinese post anno late Qing dynasty (+/- 1800 tot 1911) genaamd BiaoJu (镖局). 镖局 betekent iets als bodyguard-kantoor, laat ons zeggen Groep-4 securitas van de Chinese recente oudheid. .
Die bedrijven hadden als meest belangrijke taak het bewaken van geld- en andere transporten kriskras doorheen China.
Die transporten, bestaande uit koetsen getrokken door paarden, waren uiteraard een zeer lucratief mikpunt voor dievenbendes.
Dus, bewaken maar die transporten. Maar hoe? Geweren? Kanonnen?
Natuurlijk niet. Als beveiliging gebruiken we niet meer of niet minder dan onvervalste kungfu.
Jawel, elk van die bodyguards waren sterk afgetrainde meesters in de kungfu. De bodyguard-kantoren hadden dus ook allemaal een kungfu training ruimte in hun achtertuin waar de werknemers alle dagen hun kungfu kunnen oefenen voordat ze erop uit worden gestuurd.
In het mooie pingyao [平遥] slechts 4 uur van Peking zijn er nog enkele van die kantoren bewaard gebleven.

In het Engels of het Nederlands is er bijna geen info op het Internet te vinden over dit fenomeen. Deze webpagina is redelijk (gebruik google translate en je creatief denkvermogen) Misschien haal je wel meer uit de Hongkongnese kungfu film 'Drunken Monkey'.

Bekijk hier onze foto's van PingYao.

Het Internet: Traag maar zeker

2010-04-11T10:41:00.005+08:00

Dat Twitter, Facebook, Youtube of zelfs mijn hoogsteigen blog niet toegankelijk zijn in China, daar kan ik nog mee leven.
Sinds kort is men erin geslaagd om de server met al het beeldmateriaal van Wikipedia te blokeren. Gevolg: geen prentjes/fotokes meer op eender welke pagina van Wikipedia en, wat erger is, Firefox doet er verscheidene minuten over om eender welke pagina te laden. Ik vermoed dat dit past in het kader om al het pornografisch materiaal van het Internet te weren. Het artikel op Wikipedia over de voortplanting bij de mens kan zeker niet door de beugel bij de preutse partijbonzen.
(Dat heel gedoe rond bloot op het Internet een manier om van al te liberale elementen in de partij af te raken door ze te beschuldigen van links met pornokoningen of pooiers. Vorig jaar was er het gevecht tegen corruptie, dit jaar zijn er blote borsten om tegen te vechten).

Om een lang verhaal kort te maken, ik heb mijn heel arsenaal aan half-werkende proxy sites opgegeven en ben eindelijk overgestapt op TOR. Het is traag, soms tergend traag, maar je kan er tenminste tegoei mee op het Internet en, bijvoorbeeld, berichtjes posten op dit blog.

Daarom deze oproep aan de technisch geinteresseerde medemens.
Alle TOR relays zijn geblokkeerd in China, met de TOR bridges heeft de censor meer moeijlijkheden.
Als je kan en wil, installeer TOR en start een TOR bridge. Je helpt er veel mensen mee verder.
Meer info vind je hier: http://www.torproject.org/bridges.html.en

De verrijzenis

2010-04-09T09:25:00.003+08:00

Na anderhalf jaar een stille dood te zijn gestorven, de verrijzenis van dit blog dus. En, bij wijze van een goed bruggeske te maken zal dit artikel over de dood gaan.

De dood op zijn Chinees dan wel.
Niet zo heel lang geleden was het in China het tomb sweeping festival (清明节). Zeg maar Allerheiligen in een oosterse variant.
Aangezien 清明节 dit jaar op een maandag viel was het vooral een goed excuus om er eens op uit te trekken.

Vanaf het moment dat we met de trein buiten Beijing waren begonnen me de graftombes op te vallen die verspreid lagen over het Chinese platte land. Die graftombes, niet meer dan een bergje aarde, sommigen gedecoreerd met een wit wimpeltje en heel soms en enkel voor familiegraven een zerk, waren pas opgehoopt of waren aan het opgehoopt worden voor het tomb sweeping festival. Wat vooral opviel was de hoeveelheid aan graftombes. Op een veld zo groot als een voetbalplein vind je gegarandeerd 1 of meerdere graftombes. Uiteraard zonder enige ordening. De bergjes aarde liggen daar gewoon kriskras verspreid in de velden met chinese kool, aardappels of mais.
De verklaring waarom er zoveel graven zijn moet je niet ver gaan zoeken. Doch, het argument 'er zijn gewoon gigantisch veel chinezen' gaat niet echt op. Er is namelijk ook gigantisch veel middle-of-nowhere in China. En het is net in die middle-of-nowhere dat al die graven te vinden zijn. Bovendien is de echte bevolkingsexplosie er pas gekomen onder Mao. Ondertussen zijn 'de kinderen van Mao' bejaard maar nog niet dood.
De verering van voorouders zit er bij de Chinees dik ingebakken. Op het chinese platteland wordt het graf van ouders, grootouders, overgrootouders, en alle voorouders waarvan men nog weet waar ze begraven zijn elk jaar weer opgehoopt. Zo blijven die hoopkes zand voor verscheidene generaties tegen erosie beschermd.
Bovendien was de levensverwachting voor de communistische revolutie niet veel langer dan 35 jaar. Er gingen er dus veel dood die allemaal hun eigen bergske kregen.
Zolang er een zoon in de familie is, en die zoon niet in de verre stad woont, zullen de bergskes elk jaar worden opgehoopt.

In de stad van vandaag gaat het er anders aan toe. Voor de gewone mens is er geen plaats voor een graf. De kinderen en kleinkinderen kunnen een plaatske huren voor de urne met het as van hun ouders en grootouders. Wanneer er niet meer wordt bepaald gaat de urne weg. Ik ben er 1 keer geweest, er staan honderdduizenden (misschien wel een miljoen of meer) urnes in het crematorium van Peking.

Halfweg

2008-08-31T16:15:00.003+08:00

Bijna twee maand geleden dat er nog eens een berichtje op mijn blog is verschenen, dus dringend tijd voor een update.

Maar ja, ik ben dan ook druk bezig geweest met het gaan kijken naar de Olympische Spelen. Eerst en vooral naar het beach-volley in ChaoYang park, vervolgens naar het Atletiek in het grote stadium.
Daarmee is het nog niet afgelopen, volgende zondag staan nog het zittend volleyball en het rolstoelbasket op het programma.

Hoogtepunten tot nu toe (van redelijk cool naar ontzettend spectaculair):

Het feit dat, bij afloop van het atletiek en het zwemmen de metro niet onderuit gaat. Beijing is er effectief in geslaagd om een metrosysteem te bouwen dat in een half uur een massa van 100.000 mensen kan verwerken. Je moet je voorstellen dat je op de zaterdag van Werchter, net na de laatste act met zijn allen naar 1 enkel metrostation gaat. Ik heb niet eens moeten aanschuiven om op de trein te stappen.

Het 5.05 van Yelena Isinbayeva (het nieuwe wereldrecord polsstokspringen bij de vrouwen). Gesprongen op 10 meter van waar ik zat.

De vrouwen-beachvolleymatch Cuba-China. Moordend spannend met China die met 18-16 wint in de laatste set. (De derde set gaat tot 15 normaal). Een stadium vol met Chinezen die kompleet uit de bol gaan bij elk punt dat China scoort.

Kristof Beyens die tijdens de kwalificatie van de 400m mijn Belgisch vlaggeske heeft opgemerkt.

De cheerleaders bij het beach-volley. Vooral omdat ik mijn verrekijkerke bijhad.

Het vogelnest. Een stadium dat je moet gezien hebben; ik sta literair niet ver genoeg om het enigzinds te beschrijven.

Atletiek. Simpelweg atletiek gaan kijken. Kwa sfeer best wel vergelijkbaar met een dagje festival.

Een pintje op de Beijing Olympische Spelen kost omgerekend een halve euro. 33cl wel te verstaan.

Grootste misser van de O.S.:
De voetbal Belgie - Italie. Wil je weten dat, als ik wat vroeger uit mijn bed was gekomen, ik ticketten had kunnen hebben. Maar ja, wie denkt dan ook dat Belgie enige kans maakt.

De foto's!

The Olympic dream

2008-07-06T14:26:00.004+08:00

Het gaat er allemaal niet zo goed mee, met die Olympische Spelen.

Sinds enkele maanden zijn de Chinezen de vijs goed aan het aandraaien. Razia's in bars, paspoortcontroles op straat, dag en nacht politepatrouilles met machinegeweren, bagagescanners in de metro en luchtafweergeschut in het Olympisch park. (zie ook artikel: Awoert, Frankrijk Awoert)
Dat van dat luchtafweergeschut heb ik uit de internationale pers moeten vernemen.

Sinds kort is er ook een stevige verstrenging van de visa regeling actief. Enkele vrienden en kenissen zijn intussen het land uitgezet en degenen die willen komen geraken China niet meer in.
Gevolg, in vergelijking met vorig jaar is het toerisme in Peking sterk afgenomen; hotels tijdens de Spelen zitten maar 40% volgeboekt en Renaat Morel, eigenaar van het Belgische restaurant, klaagt nu al steen en been over een daling van zijn omzet.

Zoek eens wat rond op Google News, er staat heel wat van in de internationale pers. Onlangs las ik een AFP artikel dat zeer interessant was. (Aangezien ik niet op het werk ben, worden nieuwssites geblokeerd door de Great Firewall)

Hierogliefen

2008-07-06T13:50:00.003+08:00

't Is alweer een tijdje geleden dat ik nog een berichtje heb gepost op mijn blog. De reden hiervoor is simpel, ik ben me namelijk compleet aan het inwerken in de betere pictografie en ideografie. Niet zozeer op deze schriften gebruikt in oud Egypte, Babylonie of bij de antieke Perzen, doch wel op een van de weinige hedendaagse tekenschriften, het Chinees.

Allemaal goed en wel in het begin, de eerste 100 characters zijn betrekkelijk eenvoudig. Je leert er makkelijk 5 tot 10 per dag.
Ondertussen is het al wel wat anders. Na enkele honderden (ik zit nog maar aan 280) beginnen ze allemaal wat meer op elkaar te trekken en zijn er af en toe wel is wat die je vergeet.

Dan stelt zich natuurlijk de vraag: "wat ben je ermee?"
Kort gezegd: niet veel. Slechts zelden zie ik op straat meer dan 2 characters na elkaar die ik effectief kan lezen. 80% van de info ontgaat me nog steeds. Niet moeilijk, voor kinderboekjes ben je normaal met 500 a 600 characters genoeg. Wanneer je er 700 a 800 kent, kan je er genoeg lezen om behoorlijk goed te kunnen raden wat er in de krant staat.
Een volledige beginnerscursus bevat ongeveer 1300 characters. Een Chinees die naar de univ is geweest zal er makkelijk 2000 tot 3000 kunnen lezen en schrijven. En iemand die zich verdiept in de chinese caligrafie... tja, die is al lang de tel kwijt.

Desalnietemin de schijnbaar onoverkomelijke trap tot de 500 characters, is het wel interessant. Misschien enkele voorbeelden van simpele pictogrammen:
ren2: mens: 人
shan1: berg: 山
mu4: boom/hout: 木
lin2: bosje: 林 (2 bomen naast elkaar)
sen2: woud: 森 (2 bomen naast elkaar met er een bovenop)

of iets moeilijker, maar nog altijd eenvoudig:
xiu1: rusten: 休 (mens leunt tegen boom)
ri4: zon: 日
yue4: maan: 月
ming2: helder: 明 (zon en maan in 1 character, dat moet wel helder licht geven)
ming2bai2: begrijpen: 明白 (2 characters, het eerste is helder, het tweede betekent wit. Zodoende: begrijpen, het is withelder)

Het blijft natuurlijk niet allemaal zo makkelijk, waarom er een stootkar in het character voor "zacht" moet voorkomen, of wat die hagedis in het character voor 'gemakkelijk' uitspookt, daar heb je het raden naar.

E-都市

2008-05-25T22:21:00.003+08:00

E-都市, oftewel E-metropool is terug online. Bekijk Beijing hier, of zoom direct in op mijn woonst

Rampspoed

2008-05-25T21:53:00.004+08:00

Op 8 augustus, 2008 om 8 uur 's avonds zal de openingsceremonie van de Olympische spelen ingezet worden. Deze datum is niet toevallig, het getal 8 brengt volgens de Chinezen alleen maar voorspoed. Niemand weet percies waarom.

Het zou nogal straf zijn als 8/8/2008 om 8 uur geen gelukzalig moment blijkt te zijn. Maar hoe zit het met de voortekens?

De sneeuwstormen in het zuiden: 25 januari. 2+5+1 = 8

De rellen in tibet begonnen op 14 maart: 1+4+3 = 8

De aardbeving: 12 mei: 1+2+5 = 8. 88 dagen voor de olympische spelen!

De Olympische Mascottes:

HuanHuan: De rode haren van HuanHuan zijn een verwijzing naar de Olympische Vlam. Na de doortocht in Parijs is het idee van het eeuwige vuur wat getemperd.

YingYing: Twee horens op zijn kop; een antilope, misschien een berggeit? Een jak? Beesten typisch voor Tibet.

NiNi: Een Chinese wind-vlieger. Dit is geen cliche, Chinezen doen niet liever dan hun zondagmiddag vliegerend doorbrengen. Waar worden de schoonste en beste vliegers gemaakt? Toch niet toevallig in Weifang, de stad waar de treinramp is gebeurd.

JingJing: Een panda. Panda's komen enkel nog maar in het wild voor in de Sichuan provintie. Het bekendste pandareservaat is slechts een tiental kilometer van het epicentrum van de aardbeving gelegen. Er zijn trouwens 3 van de 16 pandas uit het reservaat vermist.

Enkel BeiBei blijft over. Een vis. Overstroming? Gigantische vervuiling van de Yangtze? Een ramp in een grote havenstad, Shanghai of Qingdao? We zullen het binnenkort te weten komen.

BeiJing Huan Ying Ni (Peking heet u welkom)

Beetje bij beetje

2008-04-27T13:07:00.004+08:00

In de laatste twee jaar is er immens veel verandert in Peking. Zo werd de introductie van 'La Vache Qui Rit' en Canada Dry in blikformaat, gevolgd door zelfrijzende bloem, rozijnenkoeken en Mozarella, made in denmark.
Af en toe, echter, vindt er nog eens een spectaculaire verandering plaats. Enkele maanden geleden lag er ineens hesp (5 euro voor 2 schellekes) en gerookte zalm in de winkel. Stella Artois was al op de markt met lokale producten, maar gaat sinds kort de concurrentie aan met Heineken en Carlsberg in de geimporteerde-pilsbier afdeling.

Doch, vorige week is er een product geintroduceerd waar ik nog even van zal moeten bekomen. Voor zij die deze blog vanuit Afrika of Zuid-Amerika lezen, eat your heart out!
Het assortiment van de betere expat-supermarkt bevat nu de Dr. Oetker diepvrijspizza!

Ik wacht in spanning op het moment dat men Noordkrieken en Imperial pudding in de rekken heeft.

Awoert Frankrijk, awoert!

2008-04-27T12:39:00.003+08:00

Misschien heb je er al wel iets van in de krant gelezen. Sinds het voor Chinezen onbegrijpelijke protest rond de olympische vlam in Parijs, is al wat Frans is of uit Frankrijk komt compleet taboe.
Misschien heb je zelfs op TV de beelden gezien van de protesten in en rond de Carrefour warenhuizen, en de daarbijhorende oproep tot een volledige boycot van Carrefour.

Maar hoe zit het nu in werkelijkheid?

Eerst en vooral de Carrefour; gisteren (zaterdag) ben ik omstreeks 17:30 naar Carrefour geweest. Toevalligerwijs is het warenhuis in mijn buurt nu net hetgene waar de beelden van de protesten zijn opgenomen. Van betogingen of eender ander ongemak was niet veel te zien... in feite helemaal niets. Mensen waren er wel. Net als op een andere zaterdag rond etenstijd (het minder drukke moment van de dag) werd Carrefour overspoeld door een horde Chinezen van een ongeziene omvang. Alle 60 a 70 kassa's waren geopend en nog heb ik een uurtje in de file kunnen staan. Business as usual.

Op straat en in de uitgangsbuurten is het echter anders. De politie is begonnen met gerichte controleacties tegen buitenlanders, en het lijkt alsof Fransen er specifiek worden uitgehaald.
Vorige week hebben 2 fransmannen van mijn bedrijf gedurende 40 minuten in de politiecombie gezeten voor verhoor omdat ze hun paspoort niet op zak hadden. Geert, een Belg, die een dag later voor hetzelfde vergrijp is opgepakt, was er al na 5 minuten vanaf.
In de uitgangsbuurt is onlangs een grote razia gehouden. De verhalen, spreken van Gestapo-stijl, nachtjes cel, vrouwen die volledig uit de kleren moesten voor drugsonderzoek, en ondervragingen met een papieren zak over de ondervraagde zijn hoofd. Doch, ik heb de verhalen slechts via-via gehoord en de opgepakte fransmannen hadden wiet op zak.

Desalnietemin is de Chinese publieke opinie (al dan niet onder invloed van de propaganda) volledig anti-frans geworden. Gelukkig voor mezelf heeft men nog niet door dat Brussel vlak bij Parijs ligt.

Stand Right - Walk Left

2008-04-20T14:26:00.006+08:00

Ik neem aan dat het feit dat, in voorbereiding van de Olympische spelen, alle Pekinezen worden getraind in Westerse beleefdheid ook wel in het Belgische nieuws is geweest. Het bekendste voorbeeld is wellicht de torenhoge boetes die ja kan krijgen opgelegd wanneer je speekt op Tiananmen plein.
In de laatste paar weken was ik voor zaken in Thailand en Japan, en alweer verbaasde het mij hoe efficient het kan zijn wanneer mensen die op metro of bus willen stappen geduldig wachten totdat alle passagiers zijn uitgestapt. In Peking is het anders.

De 4 beleefdheidsregels van de Chinese metro:

Wanneer je op de metrotrein probeert te geraken, zorg dan altijd dat je dit doet voordat je passagiers de kans geeft om uit te stappen. Door het volume aan op- en afstappende mensen moet deze regel met extra aandacht worden gevolgd in transferstations.
Na je jezelf op de metro hebt geworpen, spurt je naar die ene vrijgekomen zitplaats. Je kan toch niet riskeren dat je 10 minuten zou moeten rechtstaan.
Zwangere vrouwen, kleine kinderen en stokoude ventjes hebben geen recht op de zitplaatsen. Zij waren immers later en trager dan jezelf.
Bovenaan de roltrap is een van de beste plaatsen om uit te rusten. Wel zien dat je jezelf strategisch genoeg opstelt zodanig dat elke roltrapgebruiker nog nauwelijks langs je kan wringen. Moest er door je gedrag iemand van de roltrap naar beneden stuiken, dat is dan mooi meegenomen. ^[1], ^[2]

Doch, met betrekking tot dit laatste puntje is er een spectaculaire mentaliteitswijziging gaande. Jawel, dankzij affiches zoals hier afgebeeld, probeert met alle Pekinezen vertrouwd te maken met het "Stand Right - Walk Left" principe. En geloof het of niet, dit werkt zowaar! 't Is te zeggen, dit werkt tijdens de week in de spitsuren. Ervaren metrogebruikers beginnen allen te ondervinden dat omwille van dit systeem ze 5 tot 10 minuten vroeger op werk en/of thuis arriveren. De toerist of de buitenwijker die in het weekend het centrum van Peking overspoelt, heeft het echter nog niet volledig begrepen.

^[1] Al dit gedrag komt volledig voort uit de Chinese denkwereld waar relaties alles zijn en geen relaties absoluut geen belang hebben (guanxi - meiyou guanxi). Wanneer je dat begint te begrijpen valt hier eigenlijk best goed mee om te gaan.

^[2] Op de bus staan mensen hun stoel af ten voordele van oude heertjes, op de metro gebeurt dit heel wat minder.

Het zwarte scherm

2008-03-17T09:31:00.003+08:00

Naast mijn TV staat een klein grijs bakske; een klein grijs bakske dat mij een betere blik op de wereld moet geven vergeleken met de gemiddelde Chinees. Dit klein grijs bakske is namelijk in staat om, buiten de ongeveer 80 lokale en nationale TV zenders, ook enkele internationale zenders binnen te halen. Zo heb ik behalve een Koreaanse en Japanse zender toegang tot BBC World, CNN, TV5 (met om half 4 's morgens het RTBF journaal) en Deutsche Werelt TV.
Zowat elke dag neem ik even de tijd om het nieuws op BBC World te volgen, en meestal lukt dit ook heel vlot. Doch, echte satelietTV is hier verboden, korte golfradio is gestoord en alle Chinese media missen wel wat diepgang en objectiviteit wanneer het over gevoelige Chinese onderwerpen gaat.
Maar goed, ik heb dus min-of-meer ontvangst van buitenlandse zenders. Het meeste nieuws over China komt er vlot door en als er dan toch eens toevallig het scherm zwart wordt, is dat meestal enkele seconden te laat zodat je de boodschap al wel begrepen hebt.
In feite herinner ik me slechts twee zwarte schermen in 2007, China's activiteiten in Soedan & Tsjaad en de studentenopstanden in Hebei provincie. De laatste dagen is het echter anders gesteld met de censuur, doch ook op een zeer verassende manier.
Tot zaterdag was alle nieuws uit Tibet zonder uitzondering geblokkeerd, inclusief de betogingen in de westerse wereld en de mars van de Tibetanen in India. Uiteraard was men telkens enkele seconden te laat waardoor de gemiddelde buitenlander in Peking behoorlijk goed op de hoogte is van wat er aan de hand is.
Sinds gisteren, zondag, is het echter anders. Beelden van oproerpolitie, brandende auto's, met stenen gooiende Tibetanen en vanmorgen zelfs tanks in de straten van Tibet zijn ongefilterd te zien op het nieuws. Sterker nog, dezelfde beelden zitten ook, meer als fait-divers dan als nieuws, in het Chinese nieuws op de staatsTV. Elk interview met Tibetaan, Dalai Lama, of Chinees is uiteraard wel netjes geknipt.
Op het eerste zicht verassend, bij nader inzien strategisch. Het wordt nog maar eens bewezen dat Tibetanen een zootje ongeregelde terorristen zijn, die dringend moeten worden geciviliseerd en/of geliquideerd. Wat ze ook zeggen, Tibet is altijd al China geweest, die praatjes van honderdduizenden vermoorde Tibetaanse monikken 50 jaar terug, dat is puur propaganda van het Westen.

Op Cryptome staat er een mooie collectie foto's van wat er aan het gebeuren is. Let erop, alle foto's waar linksbovenaan "CCTV4" te zien is, zijn beelden die hier op TV zijn geweest. Vergelijk misschien ook even met de beelden van 4 juni 1989; er zijn wel wat overeenkomsten.

De andere blik op de feiten wordt door China Daily gegeven

Glaasje op, laat je rijden

2008-03-07T08:44:00.001+08:00

Sinds kort, hoop en al enkele maanden, is er een nieuw fenomeen opgedoken in Peking. Alcoholcontroles. En zelfs nog veraderlijk dicht bij mijn woonst.
Het concept is eenvoudig. De politie staat ietwat verdekt opgesteld achter een bocht of brug, ze houden alle auto's tegen behalve bussen en taxi en ze laten de chauffeur blazen. Tot daar geen probleem, het is echter het blazen zelf waar ik raar van opkeek.
Net als bij ons heeft men een elektronisch machientje om de alcohol in je uitgeademende lucht te registreren. Verschillend van bij ons is dat men in China niet in het toestel moet blazen maar ongeveer in de juiste richting. De politie houdt het machientje op ongeveer 30 cm van de mond van de chauffeur en de chauffeur blaast enkele seconden lichtjes in de richting van agent/machientje. Efficient en snel is het zeker, of het ook een betrouwbare meting is, daar stel ik mijn vragen bij.

De gevolgen van het nationale volkscongres.

2008-03-06T09:05:00.003+08:00

Het is weer zover, het parlement is in zitting. Jawel, China heeft een heus parlement. Zoals je misschien wel in het nieuws hoorde is afgelopen oktober het 17de partijcongres gehouden. In de komende twee weken zal men volop over de toen geopperde voorstellen debateren om daarna de ongewijzigde voorstellen haast unaniem goed te keuren.
In tegenstelling tot het partijcongres afgelopen jaar trekt de gewone mens, of de buitenlander in Peking, er zich allemaal weinig van aan. De nevenefecten van het congres zijn wel behoorlijk hinderlijk.
Zo was ik zaterdag van plan om een klein wandelingetje op de Chinese muur te gaan maken. Het stukje muur dat ik had uitgekozen was JinShanLing dat enkel bereikbaar is via de noordkant. Aangezien de muur de noordgrens van het aglomeraat Beijing vormt, moet je enkele kilometer door de provincie HeBei. Dat was echter buiten de parlementaire zitting gerekend. De grenzen van Peking worden hedentendage zwaar bewaakt. Je komt er niet voorbij zonder volledige controle van al je hebben en houden. Onze chauffeur sprak van minstens 3 uur file, waarop we rechtsomkeer maakten en een ander stuk muur opzochten.
In het centrum van de stad is het al niet veel beter. Ongelooflijk maar waar, de files zijn twee maal langer dan gewoonlijk. Ik heb geen idee waarom; er zijn geen roadblocks of controles, zover ik weet zijn alle wegen open, ik moet niet voorbij tiananmen of enig belangrijk partijgebouw, en dat parlement, dat is slechts enkele 1000'en personen. Doch, wanneer ik te lui ben en pas na 8 AM naar mijn werk vertrek kan ik het vergeten om in minder dan een uur op mijn werk te geraken.
Gelukkig zal de vergadering niet te lang duren en tegen de volgende keer is de metro onder mijn huis af.

Veel goesting

2008-03-06T09:04:00.002+08:00

Omwille van China's een-kinds politiek moet het je zeker niet verbazen dat condooms lang geen taboe meer zijn. Ze worden in zowat elke winkel verkocht en zelfs op straat zijn er condoomautomaten te vinden en door algehele subsidies zal je zelfs voor de westerse merken niet te diep in je portefeuille moeten tasten.
Vanmorgen op weg naar het werk viel het me op dat 1 van de automaten was gekraakt en compleet leeggehaald. Wat moet je anders met veel goesting en geen geld?

Internetcensuur en handelsovereenkomsten

2008-02-29T16:28:00.003+08:00

Een Nederlandse volksvertegenwoordiger heeft een voorstel door het Europees Parlement gekregen dat internetcensuur als handelsbarrière bestempelt. Ik betwijfel of het veel zal uithalen, maar laten we maar hopen dat alle beetjes helpen.
Toch een straaltje hoop, het nieuws hierrond is voorlopig nog te raadplegen, zowel in het Engels and in het Nederlands.

De lampjes van China

2008-02-24T13:29:00.004+08:00

元宵节, yuanxiaojie, eerste-nacht-feest oftewel het lantaarnfestival,
valt op de eerste volle maan van het nieuwe Chinese jaar en luidt dan ook het officiele einde in van het nieuwjaarsfeest. Buiten dat dit een zeer goede reden is om nog eens volledig wild te gaan met vuurwerk (de vuurwerktenten (zie foto) geven nu immers korting) hangt er ook veel traditie rond dit festival.

Zo valt er bijvoorbeeld niet te ontsnappen aan het eten van tangyuan (汤圆, letterlijk: zoete bollen). Tangyuan, iets kleiner dan een ping-pong bal, gemaakt uit rijstbloem en gevuld met sesampasta zijn op zich wel best lekker. Doch, voor Rebecca is dat niet het belangrijkste punt.
Op deze dag zit heel de familie nogmaals rond de tafel en eet iedereen samen. Dit samenzijn wordt gesymboliseerde door de ronde vorm van de tangyuan. Alhoewel er in ons geval een chronish gebrek is aan familieleden in onze onmiddelijke omgeving had Rebecca toch al weken op voorhand de diepvries volgeladen met sesambollekes. En vorige donderdag zijn er meerdere dozijnen achter de kiezen gegaan.

In een of andere verleden dynastie was de 15de dag van het Chinese jaar 1 van de enige dagen waarop chinezen 's avonds de straten mochten betreden. En masse moeten ze toen naar buiten zijn gekomen vergezeld van kleurige lantaarns. Vandaag schiet daar echter niets meer van over. Vorig jaar was ik al op zoek geweest naar Chinezen met lantaans in de parken van Beijing. Resultaatloos. Dit jaar heb ik het dan iets intelligenter aangepakt door op voorhand te zoeken naar een plaats in Peking waar het lantaanfestival nog traditioneel wordt gevierd. En gevonden ook, een plaats dicht bij de muur op ongeveer 100km van mijn woonst.

De tweede optie was een park in het zuiden van de stad, ongeveer 20 km van waar ik woon. In dit park wordt het lantaarnfestival op de Taiwanese manier gevierd met levensgrote kleurijke lantaarns gemaakt uit zijde en papier. Lichtgevende tulpenvelden, draken, olympische mascottes en metershoge ratten sierden het park. Best wel interessant, maar de 40 minuten durende taxirit vermindert het enthousiasme toch wat.

Het komen en gaan van de mist

2008-02-17T17:39:00.001+08:00

Eindelijk is hij er terug, die goeie ouwe waas. De waas, oftewel haze in expatjargon, is wat ik gaandeweg de bruine laag ben gaan noemen. Wanneer je op een heldere dag vanuit eender welk torengebouw in de verte tuurt kan je hem duidelijk zien hangen. Dit seizoen zakt de luchtvochtigheid in Peking ver beneden het absolute minpunt. Je zou dus een stralend blauwe lucht verwachten. Doch, net boven de horizon kan je hem zien hangen, een dikke vette grijsbruine laag van enkele honderden meters. De lucht boven de bruine laag is opeens stralend blauw. Echter, wanneer je dit probeert waar te nemen vanin Peking zelf kan je beter spreken van een blauwe schijn boven de bruine laag.

Vanuit het vliegtuig is het nog duidelijker zichtbaar. Wanneer je op een heldere dag tijdens je vlucht naar Beijing een windowseat weet te bemachtigen, ziet hij eruit als een platte wazige koepel, constant gevoed door de honderden schoorstenen van de warmwatervoorziening en cementfabrieken. Met daarboven een stralend blauwe lucht.

Gevolg: in Peking, waar de zon zowat altijd schijnt, heb je zelden nood aan een goeie straffe zonnecreme. Immer en altijd schijnt er een mist te hangen in en boven de stad die je beschermt tegen zelfs het hardnekkigste UV licht. Pas als je huid begint open te barsten van de droogte (letterlijk) begint het te dagen dat deze mist niet veel gemeen heeft met de ochtendnevel in de Antwerpse Kempen.

Maar de voorbije twee weken was het anders. De exodus van alle inwijkelingen, sluiting van fabrieken, bedrijven en bouwsites, een ongezien gebrek aan files en een goeie koude noord-wester brachten een stralend zonnetje teweeg. De buitentemperatuur en mijn innerlijk gemoed klommen met enkele graden tot net boven het vriespunt. Doch, uit de wind en in de zon was het best aangenaam vertoeven.

Het geluk was van korte duur. Verleden woensdag zijn de meeste bedrijven terug geopend, fabrieken en bouwwerven volgden gisteren, zaterdag. Vandaag, zondag, is de nevel teruggekeerd uit nieuwjaarsverlof en morgenvroeg zullen de files als vanouds aanwezig zijn.

Het is een feit dat de luchtkwaliteit de laatste 10 jaar sterk is verbeterd, doch we zijn nog ver verwijderd van de officiele Chinese versie. Henin met haar astma kan best thuisblijven in Augustus.

Het jaar van de rat

2008-02-08T18:32:00.002+08:00

Een goeie 48 uur geleden is het officieel van start gegaan, het jaar van de rat. Dit hebben de Chinezen niet zomaar aan zich laten voorbijgaan.
Tijdens de voorbereiding heeft men massaal vuurwerk ingeslagen, immers de traditie wil dat elke Chinees een portie vuurwerk afvuurt in de zeer nabije omgeving van zijn of haar woonst. Kwade geesten zijn namelijk verschrikkelijk bang van vuurwerk. Als je maar genoeg ontploffingen veroorzaakt houden ze zich het hele jaar schuil.

Dus, na maandag en dinsdag wat op te warmen, zijn ze er woensdag in de late namiddag volledig aan begonnen. Nergens in Peking, of in China, is het nog veilig. Vuurwerk wordt de lucht ingestuurd vanop daken, vanin parken en tuinen, of gewoon vanop het voetpad. Nu moet je weten, ik woon vrij hoog in een torengebouw, toevallig op ongeveer dezelfde hoogte als waarop de vuurpijlen ontploffen. Rond 7 uur 's avonds begon men ook van vlak naast mijn gebouw vuurwerk de lucht in te knallen. En ontploffen deed het, ik schat op ongeveer een 15 meter van mijn woonkamer, met als gevolg dat de flarden effectief tot tegen mijn raam belandden.
Dus heb ik maar besloten om mezelf de stad in te begeven. Een tocht die niet geheel zonder gevaar is, bij gebrek aan tuinen of toegankelijke daken vuren velen hun pijlen en rotjes vanop het voetpad de lucht in. Persoonlijke veiligheid, of de veiligheid van de omgeving doet er niet veel toe. Vuurpijlen vliegen tegen torengebouwen, mensen nemen plaats op slechts enkele meters van de knallen, vuurwerk wordt aangestoken met sigarettenpeuken, vuurpijlen durven zich wel eens pal horizontaal over de straat te begeven of nog brandend afval wordt gewoon achtergelaten. Het duurde niet lang vooraleer ik mocht observeren hoe kinderen niet ouder dan 5 jaar zich te buiten gingen aan al dat knallend leuks. Uiteraard met hun ouders in de buurt, zij het dan om hun kinderen aan te moedigen.

Rond 10 uur was ik erin geslaagd om heelhuids bij de drum- en beltoren aan te komen. Een plaats waar het uiterst belangrijk is dat de geesten met alle geweld worden verjaagd. Lang ben ik er niet gebleven, het risico op oorschade en brandschade was wat te groot, doch nog net lang genoeg om enkele mooie plaatjes te schieten.

Terug naar huis dan maar. Tijdens de 10 minuten durende taxi-rit werd ik langs alle kanten onder vuur genomen. Vuurpijlen ontploffen naast,over en op de grote brede lanen van Peking. Het was inmiddels al elf uur 's avonds en het vuurwerk begon aan intensiteit te winnen.
Uiteindelijk heb ik dan maar plaatsgevat op het kleine balkonnetje in de gang van mijn appartement, uitkijkend over de vrij dicht bevolkte wijk TaiYuanGong. Onderstaande video geeft de sfeer vrij goed weer.

Inmiddels is het vrijdag, 2 dagen later, en nog steeds is men er volop voor aan het zorgen dat de demonen geen kans krijgen zich in Peking te nestelen. De intensiteit mag dan wel wat minder zijn, maar de lucht is nog steeds gevuld met een fantastisch lichtspektakel. 2 weken lang zal dit nog duren, dag en nacht, tot en met het lantaarnfestival dat de nieuwjaarsfeesten afsluit. Een goeie nachtrust zal er helaas niet bij zijn.